aşkı yaşlandıran çiftler var derlerdi inanmazdım. ancak kendiniz bunlardan biri sınıfına giriyor olabileceğinizi düşündüğünüzde kabulleniyorsunuz bunun aslında bir "gerçek" olduğunu. ben de fark ettim geçenlerde bazen yaşlandırdığımı onu. kağıdımı kalemimi aldım önüme, bir mum yaktım ve tütsü. aşkı çizdim. kendi içimde bir ayindi bu. çağırdım onu. uzun süre bekledim. yalvardım gelsin diye. şimdi gelmeyecekti de ne zaman?
neden sonra geldi. gözlerime inanamadım. bir ağlamak geldi içimden, bir boğulmak gözyaşlarına... ağzımı kapadı narin parmaklarıyla. "sus" dedi, "korkutuyorsun beni"... güzel yüzünde boylu boyunca çizgiler, gözlerinin altında dev torbalar, tazecik beklediğim ses çatallaşmış. dahası ayakta duramıyor. bir sandalye çektim hemen ona. "otur" dedim "uzun yoldan geldin, yorgunsundur."
yorgundu. yorgunduk.
"yok mu" dedim "çaresi olmayan dert olmaz. nasıl geldin bu hale?"
"çok koştum" dedi "çok düştüm."
"bir şeyler ikram edeyim sana" dedim "ne istersen?"
"istemem bir şey" dedi "yedikçe çıkarıyorum şu aralar".
"şiirler yazdım sana" dedim
"adına şarkılar besteleniyor yıllardır hem. mırıldanırım istersen. okurum tüm şiirlerimi. hepsi sana. bir nebze mutlu ol bari. sensiz bir dünya düşünülemez ki."
"istemem" dedi "çok da vaktim yok zaten. gitmem lazım, beklerler."
"dur" dedim "hemen nereye? daha bana gittiği, gördüğün yerleri anlatacaktın. ben yıllardır bekliyorum bu anı."
"gitmeliyim" dedi "beklerler."
"iyi ama nereye şimdi?" dedim "bu yaralarla nasıl?"
"yaralarımı hafifletmem için gitmeliyim zaten" dedi. "ayrılık beklemez."
kaybolmadan önce derin bir iç çekti ve başladı konuşmaya :
"küçük bir çocuktum. kırlarda dolaşırken incittim ayak bileğimi. tedavi istemedim, geçer dedim. şimdi koca bir kadın oldum ve incinen bileğime saniye yüklensem ayakta durmakta güçlük çekiyorum. dahası acı. dahası pişmanlık..."
giderken mırıldandım : "love... love will tear us apart, again..."
kimseyi inandıramadım aşkı bulduğuma.
- deneme bir ki üç -
